Remont kamienicy z epoki Gründerzeit Wiedeń decyduje budynek, a nie katalog.

Co wyróżnia kamienicę z epoki Gründerzeit pod względem budowlanym

Za kamienice z epoki Gründerzeit uważa się w Wiedniu budynki mieszkalne powstałe mniej więcej w latach 1848–1918. W tym okresie liczba mieszkańców miasta wzrosła z około 400 000 do ponad dwóch milionów, a budowano na ogromną skalę – według powtarzalnych wzorców, z materiałów, które były wtedy dostępne, i rękami rzemieślników, którzy te materiały doskonale znali. W efekcie powstał typ domu, który w całym Wiedniu wygląda podobnie i którego specyfikę trzeba znać, zanim się go dotknie.

Ściany nośne z cegły pełnej na zaprawie wapiennej

Ściany zewnętrzne zbudowane są z cegły pełnej murowanej na zaprawie wapiennej. Na dole są grube – w piwnicy i na parterze często mają od 60 do 90 centymetrów – a ku górze stają się cieńsze, ponieważ muszą przenosić mniejsze obciążenia.

Taki mur jest wytrzymały na ściskanie i trwały, ma jednak dwie cechy, które determinują każdy remont: jest przewodzący kapilarnie, czyli chłonie wodę jak gąbka, i jest paroprzepuszczalny, czyli przepuszcza parę wodną. Jedno i drugie było zamierzone. Takiego domu nigdy nie budowano szczelnie, lecz tak, by wilgoć mogła z niego z powrotem wyschnąć – przez powierzchnię ściany, przez tynk wapienny, przez nieszczelne okna.

Dlatego w starym budownictwie wiele rozwiązań oczywistych w nowym budownictwie po prostu nie działa. Tynk cementowy zamiast wapiennego blokuje odparowywanie i po dwóch latach odpada. Szczelna paroizolacja od wewnątrz przesuwa punkt rosy do wnętrza muru. Szczelna folia na posadzce piwnicy wypycha wilgoć w ściany. Nie dlatego, że materiały są złe, lecz dlatego, że zaprojektowano je dla innego systemu.

Drewniane stropy belkowe między kondygnacjami

Nad parterem i na wszystkich kondygnacjach mieszkalnych znajdują się drewniane stropy belkowe: belki ze świerku lub jodły, zwykle w rozstawie od 80 do 100 centymetrów, na nich ślepa podłoga, na niej zasypka z piasku, żużla lub gruzu, a na samej górze posadzka. Zasypka nie jest wypełniaczem, lecz elementem konstrukcji – zapewnia masę potrzebną do izolacji akustycznej i opóźnia rozwój pożaru. Kto ją usunie i zastąpi lekkimi płytami, otrzyma strop, przez który słychać każdy krok.

Stropy belkowe niezawodnie przenoszą obciążenia mieszkalne, ale ich rezerwa nośności jest ograniczona. Nowa łazienka z wylewką, płytkami i napełnioną wanną szybko dokłada od 200 do 400 kilogramów na metr kwadratowy do konstrukcji, która nie została na to zwymiarowana. Dlatego przed każdą łazienką, każdym ciężkim układem warstw podłogi i każdą zmianą układu pomieszczeń stoi ocena statyczna. Szczegóły na stronie Renowacja drewnianego stropu belkowego.

Sklepienia w piwnicy i nad przejazdem bramnym

Piwnica jest zwykle przekryta ceglanymi sklepieniami, często kolebkowymi lub żaglastymi (Platzlgewölbe). Sklepienia przenoszą obciążenia przez ściskanie, a nie przez zginanie. Potrzebują więc oparcia, które przejmie rozpór – z reguły są to masywne mury zewnętrzne i środkowe. Kto w sklepionej piwnicy usuwa mur, by zyskać miejsce, ingeruje w tę równowagę. To jeden z powodów, dla których przebudowa piwnicy w kamienicy z epoki Gründerzeit prawie zawsze wymaga oceny statycznej.

Okna skrzynkowe

Okno skrzynkowe (Kastenfenster) to okno podwójne ze skrzydłem wewnętrznym i zewnętrznym oraz przestrzenią powietrzną pomiędzy nimi. To właśnie ta przestrzeń stanowi właściwą ochronę cieplną, a z punktu widzenia fizyki budowli jest to rozwiązanie przemyślane: skrzydło zewnętrzne jest celowo nieszczelne, wewnętrzne – możliwie szczelne. Dzięki temu przestrzeń między nimi pozostaje zimna i sucha, a kondensat – jeśli w ogóle – osiada na szybie zewnętrznej i tam wysycha. Odnowione okno skrzynkowe osiąga parametry wyraźnie lepsze, niż głosi jego reputacja, i zachowuje wygląd elewacji.

Sztukateria i podziały elewacji

Elewacja od strony ulicy ma wyraźne podziały: cokół, gzymsy, naczółki nadokienne, często tynkowe opaski i elementy figuralne. Te zdobienia to nie tylko dekoracja – rozbijają też strugi deszczu i odprowadzają wodę od ściany. Ocieplenie zewnętrzne zakryłoby te podziały – a w strefach ochrony (Schutzzonen) i tak zazwyczaj jest niedopuszczalne. Wynika z tego strategia izolacji zasadniczo inna niż w przypadku domu jednorodzinnego.

Dlaczego stary budynek remontuje się inaczej niż nowy

Różnicę można zamknąć w jednym zdaniu: nowy budynek buduje się szczelnie i wentyluje w sposób kontrolowany, a kamienicę z epoki Gründerzeit zbudowano jako otwartą i wysycha ona przez swoje powierzchnie. Kto przebudowuje stary dom w kierunku nowego, musi zrobić to konsekwentnie – w przeciwnym razie powstaje system mieszany, który nie spełnia funkcji ani jednego, ani drugiego.

Krok pierwszy: inwentaryzacja stanu istniejącego

Na początku nie stoi katalog materiałów, lecz diagnoza. Kamienica z epoki Gründerzeit ma sto lat i w tym czasie przeszła kilka przebudów, z których prawie nic nie zostało udokumentowane. To, co widnieje na planach, wcale nie musi się zgadzać. Dlatego wykonuje się odkrywki.

Te koszty wyglądają na wydatek wstępny, który można by sobie darować. Rachunek pokazuje coś odwrotnego: odkrywka za 300 euro z reguły zapobiega robotom dodatkowym rzędu kilkudziesięciu tysięcy euro, ponieważ działanie od początku zostaje właściwie zaplanowane. Bez diagnozy każda oferta pozostaje szacunkiem – a każdy szacunek jest korygowany w trakcie budowy, zwykle w górę.

Konstrukcja nośna: co jest możliwe, a co nie

Mury

Mur ceglany na zaprawie wapiennej ma dużą nośność, ale nie toleruje punktowych ingerencji bez zastąpienia przenoszonej funkcji. Przebicie wymaga nadproża, które przekieruje obciążenie, i oparcia, które je przejmie. Jeśli kilka przebić wykonuje się jedno nad drugim, zmienia się przepływ obciążeń przez wszystkie kondygnacje – dlatego zmiany układu pomieszczeń w starym budynku zawsze planuje się w ujęciu całościowym, a nie dla każdego mieszkania osobno.

Stropy belkowe

W przypadku stropów belkowych istnieją trzy drogi, które znacznie różnią się kosztami i głębokością ingerencji.

Dlaczego drewniany strop belkowy zwykle się remontuje, a nie zastępuje betonowym? Ponieważ problemem jest ciężar. Strop żelbetowy waży wielokrotnie więcej niż konstrukcja drewniana. To obciążenie musi zostać przeniesione przez mury na fundamenty, które 120 lat temu zwymiarowano dla lżejszego budynku. W efekcie wymiana stropu często pociąga za sobą wzmocnienie fundamentów – i remont stropu zamienia się w ingerencję w cały budynek.

Sklepienia

Sklepienia się zachowuje, oczyszcza i tam, gdzie to konieczne, zszywa prętami lub kotwi wstecznie. Czego nie należy robić: zamykać ich tynkiem cementowym albo zasłaniać sufitem podwieszanym, czyniąc je niewidocznymi. Sklepienie sygnalizuje uszkodzenia pęknięciami – kto je obudowuje, pozbawia się kontroli.

Wilgoć: przyczyna przed działaniem

Wilgotne ściany to w kamienicy z epoki Gründerzeit najczęstszy powód remontu i zarazem obszar, w którym najwięcej pieniędzy wydaje się niewłaściwie. Powód: istnieją cztery różne przyczyny, które wyglądają tak samo, ale wymagają odmiennych działań.

Dlatego na początku stoi pomiar, a nie działanie. Zwykle stosuje się pomiar rezystancyjny lub mikrofalowy dla ogólnego obrazu oraz metodę suszarkowo-wagową na odwiertach rdzeniowych dla miarodajnej wartości. Dopiero gdy wiadomo, ile wody i gdzie się znajduje oraz czy w grę wchodzą sole, można wybrać metodę.

Metody wtórnej izolacji poziomej

Dlaczego w wiedeńskim starym budownictwie najczęściej stosuje się iniekcję? Ponieważ mur z cegły pełnej na zaprawie wapiennej ma właśnie taką nasiąkliwość, która umożliwia kapilarne rozprowadzenie środka izolującego. Metoda jest bezpieczna dla konstrukcji, można ją wykonywać odcinkami w zamieszkanym budynku i kosztuje ułamek metod mechanicznych.

Obowiązuje też zasada odwrotna: jeśli ściana jest tak mokra, że kapilary są całkowicie wypełnione, środek przestaje się rozprowadzać – wtedy metody mechanicznej nie da się uniknąć. Rozstrzyga o tym pomiar, a nie cena.

Po każdym osuszaniu nakłada się tynk renowacyjny. Nie jest to tynk zaporowy, lecz porowaty tynk o dużej zawartości porów powietrznych: sole krystalizują w tynku zamiast na powierzchni, a woda nadal odparowuje. Właśnie dlatego nie wolno go malować szczelną farbą – powłoka dyspersyjna na tynku renowacyjnym niweczy jego działanie.

Przegrody zewnętrzne: gdzie izolacja działa, a gdzie szkodzi

W przypadku wolnostojącego domu jednorodzinnego odpowiedź jest prosta: ocieplić z zewnątrz, dookoła. W kamienicy z epoki Gründerzeit od strony ulicy zwykle nie jest to możliwe, bo znajduje się tam sztukateria, a w strefach ochrony chroniony jest krajobraz miejski. Nie wynika z tego rezygnacja, lecz inna kolejność: izoluje się tam, gdzie daje to dużo, kosztuje niewiele i nie zaburza systemu.

Dlaczego izolacja wewnętrzna w starym budynku jest przypadkiem szczególnym

Gdy ociepla się od zewnątrz, ściana pozostaje ciepła – wilgoć wnikająca z pomieszczenia nie kondensuje. Gdy izoluje się od wewnątrz, sytuacja się odwraca: ściana znajduje się za warstwą izolacji i staje się zimna. Gdy ciepłe powietrze z pomieszczenia natrafia na tę zimną warstwę, wytrąca się kondensat – i to dokładnie tam, gdzie nikt go nie widzi. Do tego końce belek stropowych spoczywają właśnie w tej ścianie zewnętrznej. One również się wychładzają, a wilgotne drewno w temperaturze dziesięciu stopni to idealna pożywka dla grzybów.

Dlatego przy izolacji wewnętrznej obowiązuje zasada: albo dobrze, albo wcale. Dobrze oznacza stosowanie materiałów kapilarnie aktywnych, które przyjmują powstającą wodę i ponownie ją oddają – płyt z krzemianu wapnia lub mineralnych płyt izolacyjnych, a w konstrukcjach drewnianych także włókna drzewnego z odpowiednio wykonanym połączeniem. Dobrze oznacza ponadto sprawdzenie końców belek i takie ukształtowanie połączenia, by się nie wychładzały.

I dobrze oznacza zlecenie obliczeń zamiast polegania na doświadczeniu. Płyty styropianowe z paroizolacją nie mają miejsca w kamienicy z epoki Gründerzeit – działają tylko tak długo, jak długo paroizolacja pozostaje absolutnie szczelna, a po pierwszym otworze na kołek już taka nie jest.

Okna skrzynkowe: odnowić czy wymienić?

To pytanie pada na każdym zebraniu właścicieli, a odpowiedź częściej, niż większość się spodziewa, przemawia za ich zachowaniem.

Decydującą kwestią jest wentylacja. Kamienicę z epoki Gründerzeit zaprojektowano z nieszczelnymi oknami – zapewniały one wymianę powietrza, która odprowadzała wilgoć z kuchni, łazienki i oddychania. Jeśli wymieni się je na szczelne, a nawyki wietrzenia się nie zmienią, wilgotność powietrza w pomieszczeniach rośnie, a pleśń znajduje najzimniejsze miejsce: ościeże okienne, narożnik zewnętrzny, ścianę za skrzynią okna. Dlatego każdej wymianie okien w starym budynku musi towarzyszyć albo nawiewnik we wrębie okna, albo instalacja wentylacyjna, albo jasne ustalenia dotyczące sposobu wietrzenia.

Instalacje budynkowe: przewody wyznaczają przebieg budowy

Piony instalacyjne

Piony wodne i kanalizacyjne z czasów budowy domu lub z okresu powojennego to największe ukryte ryzyko w kamienicy czynszowej (Zinshaus). Stare rury stalowe tracą przekrój w wyniku korozji, rury ołowiane należy wymienić ze względów zdrowotnych, a awaria wodna na czwartym piętrze zalewa wszystko poniżej. Wymiana pionu kosztuje od 25 000 do 60 000 euro za pion i właśnie dlatego kolejność prac w budynku jest tak ważna: kto najpierw pomaluje klatkę schodową, a potem wymieni piony, płaci za malowanie dwa razy. Szczegóły na stronie Wymiana pionów instalacyjnych.

Elektryka

Wiele mieszkań z epoki Gründerzeit wciąż ma przewody bez przewodu ochronnego, zbyt małe przekroje i rozdzielnice bez wyłączników różnicowoprądowych. Dlatego wymiana instalacji elektrycznej jest standardem przy każdym remoncie generalnym. Wykonują ją koncesjonowani elektrotechnicy, których pracę koordynujemy; na koniec sporządzany jest protokół dokumentujący stan instalacji.

Ogrzewanie

Przejście z gazowych pieców etażowych na system centralny to w Wiedniu ważny temat. Z punktu widzenia fizyki budowli stary budynek nie jest tu przeszkodą, ale stawia warunki. Pompy ciepła pracują wydajnie przy niskiej temperaturze zasilania, a niska temperatura zasilania wymaga dużych powierzchni grzewczych.

W kamienicy z epoki Gründerzeit z wysokimi pomieszczeniami i sztukateryjnymi sufitami oznacza to: albo ogrzewanie płaszczyznowe w podłodze, które obciąża strop belkowy i musi zostać sprawdzone statycznie, albo grzejniki o odpowiednio dużej mocy, które wymagają miejsca i tras przewodów. Do tego dochodzi pytanie, co stanie się z istniejącymi kominami i szachtami. Te kwestie wyjaśnia się przed podjęciem decyzji, a nie po niej.

Adaptacja poddasza jako dźwignia ekonomiczna

Kamienica z epoki Gründerzeit ma nad ostatnią kondygnacją mieszkalną zwykle niewykorzystany strych z nadającą się do użytku więźbą dachową. Adaptacja tworzy powierzchnię mieszkalną w najlepszej lokalizacji i przyczynia się tym samym do sfinansowania całego remontu – dlatego często łączy się ją z odnową budynku. Warunkiem budowlanym jest zazwyczaj wzmocnienie najwyższego stropu belkowego, nowy układ warstw zapewniający izolację akustyczną i ochronę przeciwpożarową oraz rozwiązanie kwestii komunikacji: windy, przedłużenia klatki schodowej, dróg ewakuacyjnych.

Pod względem ekonomicznym decydujący jest moment: jeśli adaptację wykonuje się razem z remontem dachu, rusztowanie stawia się raz, a nie dwa razy, a pokrycie dachu otwiera się tylko jeden raz. Więcej na stronie Adaptacja poddasza.

Urząd, strefa ochrony i sąsiedzi

To, jakie procedury są konieczne, zależy od zakresu ingerencji. Zasada ogólna: prace remontowe w istniejącej substancji zwykle nie wymagają pozwolenia, natomiast ingerencje w konstrukcję nośną, zmiany wyglądu zewnętrznego i nowe mieszkania – już tak. W strefach ochrony dochodzi do tego ocena krajobrazu miejskiego, która dotyczy elewacji, podziału okien, nadbudów dachowych i nośników reklamowych.

Złożenie wniosku i statyka realizowane są przez koncesjonowane firmy partnerskie, które koordynujemy i wymieniamy w ofercie z nazwy. Sąsiedzi mają w postępowaniu budowlanym status strony, o ile naruszone są ich prawa – na przykład w zakresie doświetlenia, odległości czy immisji. Nie jest to przeszkoda, ale czynnik czasowy, który należy uwzględnić w harmonogramie robót.

Dofinansowanie: dlaczego wniosek składa się przed udzieleniem zlecenia

Na kompleksowe remonty budynków mieszkalnych w Wiedniu przewidziany jest remont podstawowy budynku (Sockelsanierung) dofinansowywany przez Wiedeński Fundusz Mieszkaniowy (wohnfonds_wien). Dofinansowanie obejmuje działania termomodernizacyjne i ogólne w budynku, w zależności od zakresu i udokumentowania. Zależnie od działania mogą do tego dojść dotacje federalne. Dokładna wysokość zależy od programu, terminu i projektu – dlatego na tej stronie nie podajemy wartości procentowej, która jutro może być nieaktualna, lecz wskazówkę, która naprawdę łączy wszystkie programy:

Remont kamienicy z epoki Gründerzeit w Wiedniu: koszty 2026

Wartości orientacyjne netto za metr kwadratowy powierzchni użytkowej, stan na 2026 rok, dla Wiednia. Cena staje się wiążąca dopiero po oględzinach i diagnozie – to nie frazes, lecz konsekwencja tego, co napisano powyżej: bez odkrywki nikt nie wie, w jakim stanie są końce belek.

Typowe pozycje w kamienicy z epoki Gründerzeit

Co podnosi cenę

• Uszkodzone końce belek. Każde objęte uszkodzeniem oparcie stropu kosztuje od 650 do 2200 euro i staje się widoczne dopiero po odkrywce.
• Grzyb domowy. Porażenie wymusza rozbiórkę na dużej powierzchni, daleko poza widocznym miejscem, łącznie z zabiegami na przylegającym murze.
• Strefa ochrony. Profile, odcienie kolorów i podział okien muszą zostać odtworzone – to rzemiosło, a nie produkt z katalogu.
• Praca w zamieszkanym budynku. Prace odcinkami, środki ochronne i dostosowanie do pór ciszy kosztują czas, a czas jest na budowie najdroższą pozycją.
• Wąski dojazd. Lokalizacje w centrum miasta bez miejsca na ustawienie dźwigu lub kontenera podrażają każdy transport materiałów.
• Późniejsze zmiany zamówienia. Zmiana układu pomieszczeń po rozpoczęciu prac instalacyjnych oznacza rozbiórkę, a nie dodatkową pracę.

Przebieg prac w zamieszkanym budynku

Kolejność wynika z prostej logiki: od góry do dołu, od środka na zewnątrz, a wszystko, co później trzeba by rozkuwać, wykonuje się najpierw.

Dla mieszkańców oznacza to: zapowiedź na dwa tygodnie przed każdym etapem, stałą osobę kontaktową, wyłączenia liczone w godzinach, a nie w dniach, oraz zabezpieczenie drzwi wejściowych do mieszkań, podłóg i poręczy przez cały czas budowy. Remont w zamieszkanym budynku rzadko kończy się niepowodzeniem z powodu techniki, a często z powodu komunikacji.

Dziesięć najczęstszych błędów – i dlaczego się zdarzają

Która strona pasuje do Państwa przedsięwzięcia

Kiedy nas Państwo nie potrzebują

Jeśli maluje się tylko jedno mieszkanie lub odnawia pojedynczą łazienkę, wystarczy odpowiednia firma specjalistyczna i nie doradzalibyśmy Państwu niczego innego. Nasz model opłaca się, gdy łączy się kilka branż, budynek pozostaje w tym czasie zamieszkany i ktoś musi odpowiadać za kolejność prac, procedury urzędowe i styki między branżami. Gdy zaangażowane są więcej niż trzy branże, koordynacja staje się najdroższą pozycją – i tą, na której upada większość projektów.

Gründerzeit Gründerzeitowi nierówny

Między domem z 1870 roku w czwartej dzielnicy a domem z 1910 roku w Favoriten jest przepaść – w wyposażeniu, w substancji i w nakładach na remont. Najważniejsze różnice:

W praktyce oznacza to: rozpiętość kosztów od 1500 do 3000 euro za metr kwadratowy nie jest polityką cenową, lecz odzwierciedleniem tych różnic. Dom z bogato rozczłonkowaną elewacją w strefie ochrony ląduje na górnym końcu skali, a skromny dom w dzielnicy zewnętrznej z nienaruszonymi stropami – na dolnym.

Opłacalność: co i kiedy się zwraca

Remont rzadko jest wyłącznie wydatkiem. Działa na trzech płaszczyznach, a każda z nich ma inny horyzont czasowy.

Uwagę zwraca przy tym kolejność efektywności kosztowej: izolacja stropu nad ostatnią kondygnacją i stropu nad piwnicą to najtańsze działania o najszybszym efekcie, bo nie wymagają rusztowań, procedur urzędowych ani praktycznie żadnych ingerencji w zamieszkane części. Ocieplenie elewacji działa silniej, ale kosztuje wielokrotnie więcej.

Winda wyraźnie poprawia możliwość wynajmu, ale z energią nie ma nic wspólnego. Kto chce wszystkiego naraz, płaci za wszystko naraz – kto ustala priorytety, może remontować etapami przez kilka lat, tak by etapy sobie nawzajem nie przeszkadzały. Właśnie temu służy lista działań z inwentaryzacji.

Po czym poznać ofertę, którą da się zweryfikować

Przy kwotach tego rzędu prawdziwym problemem jest porównywalność ofert. Trzy oferty z tą samą sumą końcową mogą obejmować zupełnie różne świadczenia. Te punkty odróżniają ofertę możliwą do zweryfikowania od ceny „z sufitu”:

• Ilości i ceny jednostkowe zamiast ryczałtów. Tylko tak można porównywać oferty i rozliczyć po fakcie to, co faktycznie zostało wykonane.
• Wymienione pozycje warunkowe. Wszystko, co zależy od diagnozy – końce belek, powierzchnie tynku, wilgoć – figuruje w ofercie z ceną, nawet jeśli może się okazać niepotrzebne.
• Rusztowanie, zabezpieczenia, wywóz odpadów i przywrócenie stanu. Jeśli tych pozycji brakuje, oferta wydaje się tańsza, a na budowie robi się droższa.
• Wskazani wykonawcy zawodów regulowanych. To, kto wykonuje statykę, elektrykę i instalacje sanitarne, powinno znaleźć się w ofercie, a nie w późniejszej rozmowie.
• Podstawa umowy ÖNORM B 2110. Norma reguluje odbiór, zatrzymania kwot gwarancyjnych, terminy i postępowanie w razie utrudnień – i chroni obie strony.
• Harmonogram robót z etapami. Bez harmonogramu cena to tylko połowa informacji.

Co otrzymują Państwo od nas przed podpisaniem umowy: listę działań z inwentaryzacji, przedmiar robót z ilościami, harmonogram robót, wskazanie firm partnerskich dla każdej branży oraz potwierdzenie ubezpieczenia. I cenę, która powstaje po oględzinach – a nie przez telefon.

Kuchnia od korytarza, bassena, gabinet: stare układy mieszkań wobec dzisiejszych wymagań

Wiele kamienic z epoki Gründerzeit zbudowano jako domy czynszowe dla robotników i drobnych urzędników. Typowe małe mieszkanie składało się z pokoju, kuchni i ewentualnie gabinetu (Kabinett); wchodziło się do niego przez kuchnię z korytarza (Gangküche), wodę pobierano z basseny – wspólnego zlewu na klatce schodowej – a WC znajdowało się na korytarzu. Te układy do dziś kształtują wiele budynków, choć łazienki i toalety dawno już doposażono – często w rogu kuchni, z długim odpływem do najbliższego pionu.

Kto chce unowocześnić takie mieszkanie, napotyka trzy pytania. Po pierwsze komunikacja: przedpokój zamiast kuchni przechodniej kosztuje powierzchnię, ale dopiero dzięki niemu mieszkanie nadaje się do wynajmu. Po drugie położenie instalacji sanitarnych: łazienka i kuchnia powinny leżeć blisko pionu, w przeciwnym razie potrzebny jest spadek, który w starym budynku często można uzyskać jedynie przez podniesienie podłogi. Po trzecie łączenie dwóch małych mieszkań, które wymaga pozwolenia i zwykle dotyczy nośnej ściany środkowej. Tu warto spojrzeć na projekt całego budynku, bo to wymiana pionów wyznacza układ pomieszczeń.

Kominy w kamienicy z epoki Gründerzeit: wyłączyć z użytku, wykorzystać czy przeznaczyć do innego celu

Kamienica czynszowa z epoki Gründerzeit ma często dziesiątki kominów, bo dawniej każdy pokój ogrzewano własnym piecem. Dziś większość z nich jest nieczynna, ale zajmuje miejsce w ścianie, na strychu i ponad dachem. Rozbiórka nie jest tak prosta, jak się wydaje: kominy są częścią muru i współprzenoszą obciążenia, ponad dachem kształtują w strefach ochrony obraz miasta, a ich wyburzenie wiąże się ze statyką i ewentualnie ze złożeniem wniosku w urzędzie. Dlatego częściej stosuje się zmianę przeznaczenia. Wyłączony z użytku przewód może służyć jako szacht na przewody wentylacyjne lub kable elektryczne – ale dopiero wtedy, gdy kominiarz potwierdzi, że nie jest już potrzebny dla żadnego paleniska, i gdy zostanie szczelnie zamknięty. Jeśli w budynku nadal działa piec kominkowy lub kocioł gazowy, przewód wymaga renowacji z wkładem wewnętrznym. Szczegóły na ten temat znajdą Państwo na stronie Renowacja kominów.

Dobudowa balkonów od strony podwórza

Kamienice z epoki Gründerzeit miały czasem od strony ulicy reprezentacyjny balkon, od strony podwórza prawie nigdy. Dlatego dobudowane balkony należą do działań, które najwyraźniej podnoszą wartość mieszkania w starym budynku. Sprawdziły się balkony dostawiane na własnych podporach: przenoszą one obciążenie przez stalową konstrukcję na własne fundamenty na podwórzu i nie wiszą na starej ceglanej ścianie, która nie jest przystosowana do obciążeń wspornikowych. Do muru mocuje się je jedynie przeciw przewróceniu, za pomocą połączeń z przekładką termiczną, aby nie powstał mostek termiczny prowadzący do mieszkania. Pozwolenie wydaje urząd budowlany (MA 37); na podwórzu istotne są odległości, doświetlenie sąsiednich mieszkań i ochrona przeciwpożarowa. Najbardziej opłacalna jest dobudowa wtedy, gdy rusztowanie przy elewacji od podwórza i tak już stoi. Jak odnawia się istniejące balkony, opisuje strona Renowacja balkonów.

Najczęstsze pytania o remont kamienic z epoki Gründerzeit w Wiedniu

Powiązane usługi

Wyślij zapytanie

Zapytanie bezpośrednio tutaj — oferta z ceną stałą bezpłatnie. Skyline Bau odpowiada w ciągu 2 dni roboczych.